Κείμενα

Αντιμέτωποι με τη Συγκινησιακή Πανούκλα

Πέμπτη, 08 Μαϊου 2014

Ήμουν προετοιμασμένος να αντιμετωπίσω τα εμπόδια που βρίσκονται στο δρόμο των υγιών παιδιών, παρʼ όλο που δεν ήξερα πότε και με ποια μορφή θα έκαναν την εμφάνισή τους, κάτω από αυτές τις συγκεκριμένες συνθήκες. Όταν πήρα μέρος στο πρόγραμμα, είχα ορισμένες σίγουρες γνώσεις για τη φύση της συγκινησιακής πανούκλας. Οι γνώσεις αυτές είχαν ως επίκεντρο τους τα ακόλουθα δεδομένα:

1. Η συγκινησιακή πανούκλα δεν είναι μια έκφραση συνειδη­τής κακοβουλίας ή εσκεμμένης βαναυσότητας» η δομική φύση της πανούκλας κάνει τις συνέπειές της πολύ πιο επικίνδυνες. Η συγκινησιακή πανούκλα είναι ένα χαρακτηρολογικό γνώρισμα, όπως η καθαριότητα, η εργατικότητα, ή η ειλικρίνεια. Είναι μια βιοπαθητική συμπεριφορά που εξωτερικεύεται στις ανθρώπινες σχέσεις.

2. Η ενεργειακή πηγή των αντιδράσεων της συγκινησιακής πανούκλας είναι βασικά η σεξουαλική φρούδευση σε συνδυα­σμό με την έντονη επιθετικότητα.

3. Οι άνθρωποι που έχουν προσβληθεί από συγκινησιακή πανούκλα, ενεργούν έχοντας την υποκειμενικά ακλόνητη πεποί­θηση ότι υπηρετούν κάποιο καλό σκοπό. Το κάψιμο των μαγισ­σών στο Μεσαίωνα, η θανάτωση των Εβραίων στους χιτλερι­κούς θαλάμους αερίων στην Ευρώπη του εικοστού αιώνα, οι τουφεκισμοί και οι απαγχονισμοί των πολιτικών αντιπάλων από τους ερυθροφασϊστες, οι διωγμοί των Νέγρων στο νότο των Ηνωμένων Πολιτειών, η θανάτωση των χηρών στην παλιά Ινδία, ο εγκλεισμός των νέων σε αναμορφωτήρια επειδή έρχονται σε σεξουαλική επαφή, η καταδίκη αθώων ανθρώπων από εισαγγελείς με υπερβολικό ζήλο, η ενοχοποίηση έντιμων ανθρώπων επειδή θεωρούνται επικίνδυνοι για ορισμένα συμφέροντα,

…η ανηλεής τιμωρία των παιδιών που κάνουν γενετήσια παιγνίδια, η επίθεση μιας χώρας εναντίον άλλης με το πρόσχημα της άμυνας, οι κατηγορίες κατά των Ηνωμένων Πολιτειών ότι επιτέθηκαν στη Βόρεια Κορέα, ενώ στην πραγματικότητα η Ρωσία εισέβαλε στη Νότια Κορέα, η κατασυκοφάντηση κάποιου που προσφέρει πολλά, μόλις πάψει να προσφέρει, η απόσπαση χρημάτων από ένα άντρα που χωρίζει από τη γυναίκα του, οι κακοήθεις συκοφαντίες, όλες αυτές οι ανθρώπινες ενέργειες εκτελούνται με τη βαθιά πεποίθηση πως υπηρετούν ένα καλό σκοπό. Η μεταμφί­εση δεν είναι συνειδητή, είναι όμως καλά εκλογικευμένη.

4. Όλες οι αντιδράσεις της ανθρώπινης κόλασης κατευθύνον­ται βασικά εναντίον των φυσικών εκδηλώσεων της ζωής. Εκείνο που προκαλεί το μίσος και την καταστροφή στο θωρακισμένο ανθρώπινο ζώο, είναι ο αυθορμητισμός και η πλαστικότητα των ζωικών εκδηλώσεων.

5. Οι άνθρωποι που έχουν προσβληθεί από συγκινησιακή πανούκλα και ενεργούν με βάση αυτήν, είναι γενικά πολύ προικισμένοι. Τα ταλέντα τους, ωστόσο, δεν ωρίμασαν σιγά-σιγά, για να γίνουν, π.χ., πολύμοχθα έργα τέχνης, επιστήμης ή τεχνολογίας. Είναι ταλέντα εξαμβλωματικά, που βιάζονται να επωφεληθούν από τις πολυάριθμες κοινωνικές καταστάσεις που εξασφαλίζουν τη μεγαλύτερη επιφανειακή, οικονομική ή πολι­τική επιτυχία, με τη λιγότερη προσπάθεια. Έτσι, η τεράστια στρατιά των οπαδών και των ηγετών των ανορθολογικών κινη­μάτων και κοινωνικών ομάδων της κοινωνίας μας επανδρώνεται από επίπεδους συγκινησιακά ανθρώπους, που νιώθουν ισχυρές παρορμήσεις για δράση. Η κακοήθεια των εξαμβλωματικών ιδιοφυϊών σαν του Χίτλερ ή του Στάλιν, αναπτύσσεται από τέτοιους χαρακτήρες.

6. Το βιοενεργειακά ισχυρό άτομο — και όχι το ασθενές — είναι που έχει τις περισσότερες πιθανότητες να εκφυλιστεί από τη συμπεριφορά της συγκινησιακής πανούκλας. Κάτω από αυτή την ολίσθηση στο κακό, υπάρχει μια έντονη αίσθηση της ζωής, με μια το ίδιο ισχυρή ανάσχεση των ζωικών εκδηλώσεων. Αυτός ο ειδικός συνδυασμός βρίσκεται στη βάση κάθε αντίδρασης της συγκινησιακής πανούκλας.

7. Η έλξη που ασκούν στις ανήμπορες ή ανίσχυρες ανθρώπι­νες δομές αυτοί οι ισχυροί, αλλά φρουδευμένοι βιοπαθητικοί, είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή που ασκεί η υγιής ζωή και η φυσική συμπεριφορά. Αυτό μοιάζει να είναι παράδοξο. Γιατί το κακό, το επιφανειακό, το στρεβλωμένο, να ασκεί πολύ μεγαλύτε­ρη επιρροή από το φυσικό, το ήρεμο και το υγιές, παρʼ όλο που αυτό το τελευταίο είναι το καθολικό ιδεώδες;

Όλοι όσοι έζησαν και εργάστηκαν μέσα στα πλαίσια της οργονομικής σκέψης, έχουν παρατηρήσει αυτό το παράδοξο. Τα παιδιά συνταυτίζον­ται πολύ πιο γρήγορα και πιο ολοκληρωτικά με πράγματα αρρωστημένα και βίαια — μορφασμούς, βρωμόλογα, πιστολίδια, φτυσίματα, κλπ. — παρά με την ήρεμη, βαθύτερη, απλή, φυσική συμπεριφορά.

Αν ένας μέσος άνθρωπος είχε να διαλέξει ανάμεσα στη βαθιά σκέψη και σʼ ένα σκληρό ποδοσφαιρικό αγώνα, αναμφίβολα θα διάλεγε το δεύτερο. Η κλίση προς την επιφανειακότητα είναι γενική. Και αυτό ακριβώς που ελκύει πιο πολύ το ανθρώπινο ζώο, είναι η επιφανειακότητα, η ευκολία και ο γρήγορος μεταβολισμός της αρρωστημένης ζωής.

Όμως, είναι σαφές ότι αυτό δε συμβαίνει επειδή ο άνθρωπος νιώθει καλύτερα ή ζει πιο ευτυχισμένα ή πιο σίγουρα, όταν συνταυτίζε­ται με το επιφανειακό και το εύκολο. Η βαθύτερη κρυφή επιθυμία του είναι στραμμένη ακριβώς στο αντίθετο, στο φυσι­κό, στο ήρεμο, στο καλό, στην κατανόηση, με λίγα λόγια, σʼ αυτό που λέγεται «θεϊκό».

Η συγκινησιακή πανούκλα, όμως, εδώ και χιλιάδες χρόνια, φαίνεται πάντα να υπερισχύει. Μόνο η εξαιρετικά ειδικευμένη χαρακτηροψυχανάλυση μπόρεσε να α­νακαλύψει την κρυφή ερμηνεία αυτού του παράδοξου. Το φυσι­κό, το «θεϊκό», το «καλό», παραμένουν απρόσιτα, επειδή ο ανθρώπινος χαρακτήρας δεν είναι δομημένος σύμφωνα με τις ανάγ­κες του, αλλά σύμφωνα με την επιφανειακή, παρορμητική και άσκοπη ανορθολογικότητα.

Οι διαδικασίες της φυσικής ζωής προκαλούν τις βαθύτερες επιθυμίες σε τέτοιο βαθμό, που γίνον­ται αφόρητες, επειδή δεν μπορούν να εκπληρωθούν. Η συγκινη­σιακή πανούκλα παρέχει μια διέξοδο από αυτό το δίλημμα. Παρέχει ένα ιδεώδες στο οποίο μπορεί κανείς να προσανατολι­στεί, χωρίς να υποχρεωθεί πραγματικά να αλλάξει τον τρόπο ζωής του. Έτσι, μπορεί κανείς να παραμένει μέσα στο χάος, ενώ η ψυχή του θερμαίνεται από τη φλόγα των υψηλών ιδανικών, να παραμένει ένα σκουλήκι που σέρνεται θλιβερά πάνω στη γη, αλλά να έχει εθνική τιμή ή να κάνει «σταυροφορία» για το ένα ή το άλλο πράγμα.

Ένας από τους πιο τραγικούς και παράξενους παραλογισμούς είναι το ότι ο άνθρωπος είναι πρόθυμος να διακινδυνέψει τη ζωή του για μια εθνική ιδέα ή μια οποιαδήποτε σταυροφορία, ενώ μαζεύεται και δειλιάζει, όταν καλείται να υπερασπίσει την απλούστερη πεποίθηση για τη ζωή, την εργασία, τον έρωτα, τα παιδιά, την αλήθεια. Είναι κάτι προφανές σε όλους, και δε χρειάζεται να επεκταθούμε άλλο σʼ αυτό.

Η έκταση αυτής της τυπικής ανορθολογικότητας της δομής του ανθρώπου μπορεί να μετρηθεί με την επιβράβευση και εκτίμηση που παρέχεται στα σπάνια εκείνα άτομα που υπερασπίζονται την αλήθεια, τον έρωτα, τη ζωή, το παιδί. Γιατί να σπανίζει τόσο το προφανές και αυτονόητο, και το ανορθολογικό να είναι τόσο αχαλίνωτο, αν όχι λόγω της ανικανότητας των ανθρώπων να ζήσουν την αλήθεια, τον έρωτα και τη ζωή; Αλλά, επίσης, από αυτή την αδυναμία αναδύεται το μίσος, όλο το ανθρώπινο μίσος εναντίον όλων εκείνων που είναι συνεπείς με τη φυσική ζωή.

8. Το θέμα του μίσους που στρέφεται εναντίον της ζωής είναι τεράστιο, περίπλοκο και έχει θιγεί ελάχιστα. Θα πρέπει να είμαστε ικανοποιημένοι, αν μπορέσουμε να του ρίξουμε έστω και μια γενική ματιά. Από ό,τι γνωρίζω, καμιά επιστήμη, φιλοσοφία ή παιδαγωγική θεωρία δεν ασχολήθηκε ποτέ μʼ αυτό.

Η αποφυγή και το μίσος κατά των αρχών της ζωής είναι τα δυο σημαντικότερα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Και ο όρος «ζωή» πρέπει να θεωρηθεί με την ευρύτερή του έννοια. Η ζωή αποτελείται όχι μόνο από τις πυρηνικές λειτουρ­γίες της, τη γενετησιότητα και τη joie de vivre, αλλά και από άλλες διαφορετικές θετικές λειτουργίες, όπως η αλήθεια, η ευθύτητα, η ανυπόκριτη φυσικότητα, η δημιουργικότητα, η παρέκκλιση από τα χιλιοπατημένα μονοπάτια του θωρακισμέ­νου ανθρωπάκου.

Το βαθύ, φονικό μίσος εναντίον κάθε ζωντανού είναι πολύ γνωστό και έχει πολλές φορές περιγραφεί έξοχα από τους συγγραφείς. Το πρόβλημα, όπως ανέφερα παραπάνω, δεν είναι η ύπαρξη του μίσους και η γνώση των λειτουργιών του, αλλά η πλήρης αδυναμία αυτών των δεδομένων να διεισδύσουν στον ανθρώπινο όχλο. Ούτε μια προσπάθεια να εξαλειφθεί αυτό το μίσος δεν πέτυχε.

Συνεπώς, ο κύριος στόχος μιας ορθολογικής, αποφασιστικής προσπάθειας να αντιμετωπισθεί η συγκινησιακή πανούκλα, πρέπει να είναι η παροχή του κατάλληλου εδάφους στην ανθρώπινη συνείδηση, όπου να μπορέσει να ευδοκιμήσει μια τέτοια γνώση και να ασκήσει την επιρροή της κατά της πανούκλας.

Φωτογραφίες © Eos Aurora
Κάνε κλικ στις φωτογραφίες να τις δεις μεγάλες
και στείλε e-mai στο terrapapersmag@gmail.com να τις αγοράσεις.

G

ΤΟ ΣΚΟΤΩΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ: Γνώριζα πολύ καλά ότι δεν υπάρχει σχεδόν καμιά ανθρώπινη δομή, που να έχει δημιουργηθεί κάτω από την πίεση της συγκινησιακής φροϋδευσης κατά την πρώτη παιδική ηλικία, και να μην περιέχει κάποιο στρώμα έντονου μίσους για τη ζωή. Όπως ακριβώς οι πρώτοι ακτινολόγοι έπεσαν θύματα θανατη­φόρων εγκαυμάτων από ακτίνες Χ, επειδή τα προφυλακτικά μέσα ήταν άγνωστα, έτσι και οι πρώτοι γιατροί και παιδαγωγοί οργονόμοι δεν είχαν αναπτύξει ακόμα επαρκή μέτρα για να προφυλαχτούν από το έντονο, φονικό μίσος που συνάντησαν μπροστά τους, όταν έκαναν το πρώτο τους βήμα για να γνωρί­σουν τη ζωή. (δες Με Την Δύναμη Της Οργόνης Dr Wilhelm Reich) όπως επίσης (Η Βιοπάθεια Του Καρκίνου Dr Wilhelm Reich )

Δέκα χρόνια πριν από την ίδρυση του ΟΚΒΕ (ΟΡΓΟΝΟΜΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΒΡΕΦΟΝΗΠΙΑΚΗ! ΕΡΕΥΝΑΣ) οι μέθοδοι της συγκινησιακής πανούκλας δεν είχαν συνειδητοποι­ηθεί ακόμα. Σε αρκετές περιπτώσεις, αγνοούσα τελείως τι συνέ­βαινε. Εκείνο τον καιρό, αγωνιζόμουνα σχεδόν μόνος, με ελάχι­στους φίλους. Σήμερα, το 1950, το έργο μας είναι γνωστό σε όλο τον κόσμο και πολλοί επαγγελματίες και απλοί άνθρωποι έχουν σχέση μʼ αυτό, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Έτσι, λοιπόν, δεν έχω να υπερασπιστώ μόνο εμένα και το έργο μου, αλλά και τους ανθρώπους που αποφάσισαν να συνεργαστούν μαζί μου και που ήταν αρκετά αθώοι σε σχέση με τη συγκινησιακή πανούκλα. Πώς θα μπορούσα να τους καθοδηγήσω; Αποφάσισα, πρώτο, να παρακολουθώ με προσοχή τη δομική συμπεριφορά τους και, δεύτερο, να τους προειδοποιώ επανειλημμένα για το μίσος κατά της ζωής, που χιλιάδες χρόνια τώρα είναι αχαλίνωτο. Γνώριζα πως όποιος δεν έχει ζήσει προσωπικά τις αντιδράσεις της συγκινησιακής πανούκλας, δε θα καταλάβαινε ή δε θα μπορούσε να πιστέψει πως υπάρχει τέτοια κακοήθεια.

Οι βασικές προϋποθέσεις για τους παιδαγωγούς και γιατρούς που θα συνεργάζονταν στο χώρο που κατονομάζεται με τον όρο «Παιδιά του Μέλλοντος», ήταν οι εξής:

1. Οι αποφάσεις και οι διαδικασίες θα είχαν ως βάση τους το έργο και τα επιτεύγματα, και όχι απλές γνώμες ή προσωπικές φιλίες.

2. Μεγάλη ταπεινοφροσύνη μπροστά στο γιγάντιο καθήκον και, ταυτόχρονα, ισχυρή αυτοπεποίθηση που θα αποκτιόταν με προσωπικές προσπάθειες και επιτεύξεις.

3. Ενδιαφέρον για την ευημερία των μελλοντικών γενεών, σε αντιπαράθεση με τις εφήμερες, προσωπικές ή επαγγελματικές φιλίες.

4. Ανάπτυξη ενός ξεκαθαρισμένου, ορθολογικού μίσους για τους φονιάδες της ζωής, όποιοι ή ό,τι κι αν είναι αυτοί. Όσο για τη διακριτική συμπεριφορά προς τους ασθενείς, έπρεπε να λαβαίνουμε υπόψη μας αν αυτή η διακριτικότητα θα εμπόδιζε την ευημερία και ευτυχία αναρίθμητων νεογέννητων μωρών. Το να αποφεύγουμε να θίξουμε τα προσωπικά συναισθήματα ενός ασθενούς, τη στιγμή που αυτό αφορά μια ολόκληρη γενιά μωρών, θα ήταν τεράστια ανευθυνότητα.

5. Σταθερότητα στην αναζήτηση της αλήθειας και αυστηρή αυτοκριτική στην εκτέλεση αυτού του στόχου.

6. Περιορισμός της ασθένειας που λέγεται «κοινωνικότητα» (δηλαδή, θυσία των βασικών αρχών στο βωμό των κοινωνικών σχέσεων).

7. Και τελευταίο, αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, ήταν να έχει κανείς πάντα υπόψη του, όταν πρόκειται για βασικές αποφάσεις που πρέπει να παρθούν ή καταστάσεις που πρέπει να εκτιμηθούν, δυο ερωτήματα: Τι είναι ΥΠΕΡ και τι ΚΑΤΑ της αρχής της ζωής και της φυσικής αυτορρύθμισης; Το πρώτο πρέπει να ενθαρρύνε­ται, και το δεύτερο να κατανοείται και, αν είναι δυνατό, να καταπολεμείται.

Υπήρχε η ελπίδα ότι αυτές οι βασικές στάσεις θα παρείχαν ασφαλές έδαφος, από όπου θα αντιμετωπίζαμε την επίθεση της συγκινησιακής πανούκλας στο βρεφονηπιακό ερευνητικό έργο. Κρίνοντας από προηγούμενες εμπειρίες μου, αν προχωρούσαμε σʼ αυτό το χώρο δίχως αυτά τα δομικά εχέγγυα, θα ήταν καθαρή αυτοκτονία. Και σε αντίθεση με όποιο βάρβαρο δικτάτορα, αρνιόμουν να βάλω σε κίνδυνο, χωρίς λόγο, τις ζωές των συνεργατών μου. Γνώριζα, επίσης, ότι μόνο η πρακτική πείρα σʼ αυτό τον τομέα θα τους έπειθε για την αναγκαιότητα αυτών των εγέγγυων.

A

Η ΠΡΩΤΗ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΔΟΜΙΚΟ ΜΙΣΟΣ: Είχαν γίνει πέντε συναντήσεις, και πέντε συγκριτικά υγιή, αυτορρυθμιζόμενα παιδιά είχαν παρουσιαστεί και συζητηθεί στο ΟΚΒΕ. Για να διευρυνθούν τα πλαίσια, πρότεινα να προσκληθεί μια μητέρα έξω από τον κύκλο μας, για να συζητήσουμε για το παιδί της. Η μητέρα αυτή ήταν από καιρό γνωστή σαν μέλος μιας ομάδας ανθρώπων κάθε κοινωνικής προέλευσης που μαζεύ­ονταν και συζητούσαν την αρχή της αυτορρύθμισης στη διάρ­κεια της πρώτης ανατροφής του παιδιού. Η μητέρα δεν είχε καμιά απολύτως επαγγελματική ή προσωπική σχέση με το έργο. Υπήρχε η ελπίδα ότι θα άνοιγε ένα νέο δρόμο στο πρόβλημα του αν οι πρώτες παιδαγωγικές βοήθειες θα μπορούσαν να ανατεθούν στους γονείς, παρά στους λιγότερο σχετικούς γιατρούς ή παιδα­γωγούς.

Η συνάντηση άρχισε με μια ακόμη προειδοποίηση, πως όσα θα ακούγονταν εκεί, έπρεπε να αντιμετωπιστούν με απόλυτη εχεμύθεια. Τονίστηκε και πάλι ότι η βασική διαδικασία προσα­νατολιζόταν στο εξής ερώτημα: Τι είναι εκείνο από την κοινωνι­κή και προσωπική δομή που είναι ΥΠΕΡ και τι ΚΑΤΑ της αρχής της αυτορρύθμισης στην ανατροφή των παιδιών;

Ας μην ξεχνάμε πως το επαγγελματικό ακροατήριο που άκου­γε την ιστορία αυτής της μητέρας, το αποτελούσαν εξαιρετικά καταρτισμένοι και προσεκτικά επιλεγμένοι άνθρωποι. Όλοι τους είχαν κάνει ή έκαναν εκείνη την περίοδο θεραπευτική αναδόμηση. Είχαν διαβάσει την οργονομική φιλολογία- είχαν υπόψη τους, και είχαν μάθει να αναγνωρίζουν επαγγελματικά το δομικό μίσος κατά της ζωής· είχαν ενταχθεί σʼ αυτό το έργο για την καταπολέμηση της συγκινησιακής πανούκλας- ήταν, κατά μέσο όρο, πολύ πιο μπροστά από άλλους στην κατανόηση της γενετήσιας υγείας των μωρών και των νέων. Μέχρι την έκτη αυτή συνάντηση, είχαν συνεργαστεί και είχαν παρακολουθήσει τις εργασίες θαυμάσια.

Και όμως, το δομικό μίσος κατά της ζωής ξέσπασε σʼ αυτή τη συνάντηση, και μόνο εγώ είχα την επίγνω­ση αυτού του πράγματος. Ήμουν προετοιμασμένος να το αντι­μετωπίσω, αργά ή γρήγορα, αλλά η μορφή που εκδηλώθηκε αυτό το μίσος, ξάφνιασε και σοκάρισε ακόμα κι εμένα τον ίδιο. Ακολουθεί εδώ ένας σύντομος απολογισμός αυτής της εμπειρί­ας. Ο αναγνώστης πρέπει να έχει υπόψη του πόσο δύσκολο είναι να αφηγηθεί κανείς μια συγκινησιακή κατάσταση που έχει εκδηλωθεί χωρίς λόγια.

Η μητέρα ήταν μια ζωηρή, έξυπνη και ελαφρά επιθετική, πολύ εργατική και οικονομικά ανεξάρτητη γυναίκα. Δεν ένιωθε το βάρος των τυπικών πολιτιστικών περιορισμών. Είχε ζήσει τη ζωή της σύμφωνα με τις ανάγκες της και είχε αντισταθεί γενναία στο ηθικολογικό τέλμα, που τόσο συχνά απειλούσε να την καταπιεί. Είχε αναθρέψει το παιδί της μʼ ένα τρόπο που συμφω­νούσε πιο πολύ με την αντίληψή της για τη ζωή, παρά με την κοινή γνώμη.

Φυσικά, είχε υποχρεωθεί πολλές φορές σε αμυντι­κή στάση και δικαιολογημένα είχε κάποια υπερένταση. Πάντοτε αναζητούσε κατανόηση και επιδοκιμασία του δικού της τρόπου ζωής, και της δικής της φυσικής αντίληψης για το τι είναι πραγματικά ηθικό και σωστό, και έτσι όταν εντάχθηκε σε κάποιες ομάδες απλών ανθρώπων, που είχαν σαν σκοπό τους να μελετήσουν οργονομία και σεξουαλική οικονομία, ένιωσε ανα­κούφιση. Στο τέλος, σκέφτηκε να αναζητήσει κατανόηση και επιδοκιμασία από μια ομάδα καλοκαταρτισμένων επαγγελματι­ών. Ανυπομονούσε να παρουσιάσει το παιδί της στο ΟΚΒΕ, όχι μόνο για να βοηθήσει σʼ αυτό το σημαντικό έργο, μα και με την ελπίδα ότι θα έπαυε να είναι τόσο απελπιστικά μόνη στη ζωή της.

Άρχισε την παρουσίαση της απαντώντας στις ερωτήσεις μʼ ένα ελεύθερο, απόλυτα ειλικρινή, απροσχημάτιστο τρόπο. Κα­θώς προχωρούσε η συζήτηση, όμως, η υπερένταση επιτεινόταν. Η φωνή της δεν αντηχούσε το ίδιο ελεύθερα όπως πρώτα μιλούσε σαν κάτι να την εμπόδιζε. Το πρόσωπο της είχε κοκκινίσει.

Το κοριτσάκι, που το είχα δει και εξετάσει την προηγούμενη μέρα, συμπεριφερόταν πολύ περίεργα. Δεν έλεγε να ξεκολλήσει από τη μητέρα του και ήταν πολύ δύσκολο να επικοινωνήσουμε μαζί του. Αρνιόταν να ξεντυθεί. Δεν προσπάθησα να το καταπιέ­σω- ήθελα να το αφήσω να διαλέξει μόνο του. Η παρουσίαση κατέληξε σε αποτυχία. Ενιωσα μια ψυχρότητα στην ατμόσφαι­ρα, ιδιαίτερα όταν η μητέρα άρχισε να περιγράφει τις γενετήσιες έξεις του παιδιού της. Ελάχιστες ερωτήσεις έγιναν από το ακροατήριο. Όταν έφυγε η μητέρα, επικράτησε μια παγερή σιωπή. Σαν να ήθελε να θερμάνει την παγωμένη ατμόσφαιρα, ένας κοινωνικός λειτουργός είπε δυνατά: «Σας ευχαριστούμε».

Η συζήτηση άρχισε. Εγώ περίμενα. Τι θα συνέβαινε τώρα; Αυτή η μητέρα ήταν η πρώτη περίπτωση για να δοκιμάσουμε πώς και αν θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε αυτό το έργο με το ευρύτερο κοινό. Βρισκόμασταν τώρα κοντά στην απάντηση.

Η συζήτηση άρχισε, και ήταν σαν να προσπαθούσαμε να ανοίξουμε δρόμο, σπρώχνοντας κάποιο αόρατο και αμετακίνητο εμπόδιο. Αυτή η περίπτωση είχε θέσει ένα πλήθος από κρίσιμα παιδαγωγικά και κοινωνικά προβλήματα: τη χαρακτηριστική μοίρα των ανύπαντρων μητέρων το θάρρος να αντιστέκεται κανείς στην κοινή γνώμη αβοήθητος, και μερικές φορές με συγκεχυμένο τρόπο, την επιτυχία του να έχει αναθρέψει κανείς ένα αρκετά υγιές και χαριτωμένο κορίτσι ως τα τέσσερα του χρόνια- τις δυσκολίες που είχαν προκύψει στη σχέση μητέρας- παιδιού, και που οφείλονταν στο γεγονός ότι η μητέρα ήταν αναγκασμένη να δουλεύει, ενώ ο πατέρας βρισκόταν μακριά, τη φυσική επιδεξιότητα με την οποία αυτή η απαίδευτη και αβοή­θητη μητέρα είχε αντιμετωπίσει τις λαθεμένες συμβουλές και νουθεσίες θείων, γιαγιάδων και γειτόνων τα συμπεράσματα που προέκυπταν από αυτή την περίπτωση για τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης, την κοινωνική ζωή, το πρόβλημα των ανύπαν­τρων μητέρων, και πολλά άλλα ζητήματα. Και όμως, η συζήτη­ση δεν έδειχνε να προχωράει. Εξακολουθούσα να περιμένω, χωρίς να κάνω τίποτα.

Τελικά, η συζήτηση άρχισε να εξελίσσεται. Ήταν εκπληκτι­κό να βλέπει κανείς την αποφυγή του ουσιώδους, την παράκαμ­ψη του βασικού ζητήματος που βρισκόταν μπροστά μας, και την αντικατάστασή του από ψευτοκριτικές. Μερικοί πίστευαν πως είχαμε αφιερώσει πάρα πολύ χρόνο στις ερωτήσεις που κάναμε στη μητέρα. Άλλοι έλεγαν πως έπρεπε να είχα κάνει τις ερωτήσεις με κάποιο διαφορετικό τρόπο, χωρίς όμως να προσδι­ορίζουν πώς ακριβώς. Ένας γιατρός, που κατά τα άλλα ήταν πάντα συγκρατημένος και ακαδημαϊκός, ξέσπασε ξαφνικά: «Κι αυτά τα καθίσματα έπρεπε να είναι πιο άνετα…». Ένας άλλος από τους συμμετέχοντες ένιωσε μεγάλη αμηχανία για την ανοι­χτή συζήτηση μιας «άνομης» σχέσης μπροστά σε τόσο κόσμο. (Το παραδέχτηκε με ειλικρίνεια μετά τη συνάντηση).

Οι ψευτοκριτικές συγκεντρώνονταν όλο και περισσότερο επάνω μου· ότι θα έπρεπε να είχα κάνει τούτο, ότι θα έπρεπε να είχα κάνει εκείνο- ότι το παιδί δεν έπρεπε να ήταν μπροστά την ώρα που εξεταζόταν η μητέρα. Ένας από τους συμμετέχοντες πίστευε ότι το παιδί θα μπορούσε να είχε πάθει κακό, ακούγοντάς την να περιγράφει τα γενετήσια παιχνίδια της. Ένας άλλος πίστευε ότι το παιδί δεν είχε ανταποκριθεί όπως αναμενόταν. Εξακολουθούσα να περιμένω, αδιαφορώντας για τα πυρά της ψευτοκριτικής. Είχε μεγάλη σημασία να δω μέχρι πού μπορούσε να φτάσει.

Μια παιδαγωγός κόμπαζε ότι είχε συζητήσει τη γενετησιότητα των παιδιών μπροστά σε ένα ακροατήριο τριακοσίων ανθρώ­πων, στους οποίους αισθάνθηκε υποχρεωμένη να θίξει το θέμα. Εγώ έφριξα. Πόσο αφελής και απομακρυσμένη ήταν αυτή η στάση από κάθε αίσθηση κινδύνου! Ήξερα ότι η παιδαγωγός που το είπε αυτό, είχε κάποτε υποφέρει από οξύ γενετήσιο άγχος.

Κάποιος άλλος με επέκρινε που δεν κατάφερνα να επικοινωνήσω με το παιδί! Έπρεπε να το είχα χειριστεί το ίδιο επιδέξια, όπως είχα κάνει με ένα άλλο παιδί, μερικές εβδομάδες νωρίτερα. Παραδέχτηκα πως δεν μπόρεσα να επικοινωνήσω με το παιδί, και πως αυτός ακριβώς ήταν ο λόγος που είχα αποτύχει. Δεν αναφέρθηκα καθόλου στην αμηχανία που είχα νιώσει την ώρα που γίνονταν οι ερωτήσεις.

Η κατάσταση γινόταν όλο και πιο τεταμένη. Οι ψευτοκριτικές έπεφταν πάνω μου σαν ριπές πολυβόλου.

Τελικά, μια πολύ έμπειρη παιδαγωγός-κοινωνική λειτουργός έσπασε τον πάγο. Είπε, με ειλικρίνεια, πως είχε νιώσει πάρα πολύ δυσάρεστα σʼ αυτή την ομάδα των επαγγελματιών. Ήταν όλοι τους συγκρατημένοι, δεν είχαν καμιά επικοινωνία μεταξύ τους, αδιάφοροι μπροστά στα καυτά ερωτήματα- με λίγα λόγια, δεν ήταν κατάλληλοι γιʼ αυτό το έργο.

Εξακολουθούσα να περιμένω, προσπαθώντας να ενθαρρύνω την ελεύθερη συζήτηση του βασικού ζητήματος.

Ήταν απόλυτα ξεκαθαρισμένο για μένα, πως το δομικό μίσος κατά της ανοιχτής συζήτησης της πραγματικής γενετησιότητας είχε, για πρώτη φορά, προσβάλει το ΟΚΒΕ. Ήταν σημαντικό να αφεθεί ελεύθερη η παραπέρα εξέλιξη αυτών των αντιδράσε­ων. Μέσα στη σύγχυση που επικράτησε στη συνάντηση, αι­σθάνθηκα πως το ίδιο το έργο αντιμετώπιζε μια έντονη κρίση. Αν δεν ήταν δυνατό να πραγματοποιηθεί μʼ αυτούς τους καταρ­τισμένους και αφοσιωμένους επαγγελματίες, τότε δεν υπήρχε άλλος τρόπος. Το ΟΚΒΕ ήταν καταδικασμένο.

Ανάγγειλα πως θα κάναμε μια εκτεταμένη συζήτηση για το περιστατικό στην επόμενη συνάντηση, και είπα απλώς στους συγκεντρωμένους πως ήταν η πρώτη φορά που συναντούσαν ένα μεγάλο εμπόδιο μέσα στις ίδιες τους τις δομές.

Μερικοί γιατροί και παιδαγωγοί μίλησαν ιδιαίτερα μαζί μου, μετά το τέλος της συνάντησης. Ορισμένοι είχαν νιώσει καθαρά το μίσος. Μια γυναίκα παραδέχτηκε πως η ειλικρίνεια της μητέρας, την είχε κάνει να νιώσει πολύ δυσάρεστα. Συμφωνήθη­κε η αντίδραση αυτή να τεθεί ανοιχτά στην επόμενη συνάντηση, με κίνδυνο την πλήρη κατάρρευση ολόκληρου του προγράμμα­τος. Ζητήθηκε από ένα κοινωνικό λειτουργό να έρθει σε επαφή με τη μητέρα την άλλη μέρα, για να διαπιστώσει αν το παιδί είχε πάθει κάτι κακό. Όλοι οι παρόντες συμφώνησαν πως είχαμε να κάνουμε με μια κρίσιμη εμπειρία, και πως η παραπέρα επεξεργα­σία και αποσαφήνιση είχαν πολύ μεγάλη σημασία.

Ένιωθα απογοητευμένος. Είχα άραγε αποτύχει ανεπανόρθω­τα; Δεν έβλεπα με ποιο τρόπο θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί αυτό το μίσος. Δεν αμφέβαλλα πως είχα να κάνω με δομικό μίσος, ίδιο μʼ εκείνο που, για τόσο καιρό, κρατούσε το ζήτημα της παιδικής γενετησιότητας μακριά από κάθε συνάντηση παι­δαγωγών και γιατρών σʼ όλο τον κόσμο. Ήταν το μίσος που είχε προκαλέσει τον βασανισμό αναρίθμητων παιδιών, εδώ και χιλιάδες χρόνια- ήταν το μίσος εναντίον του έργου μου.

Ήταν η ατμόσφαιρα του «μην κάνεις τούτο, και μην κάνεις εκείνο» φοβερή, κρυφή, απάνθρωπη, κακή, έτοιμη να δυσφημί­σει και να συντρίψει όποιον άντρα ή γυναίκα θα τολμούσε να πλησιάσει στην απαγορευμένη περιοχή- η δολοφονία του Χρι­στού- οι φόνοι, που δεν έχουν τελειωμό πάνω σʼ αυτό τον πλανήτη- το σιωπηλό, ύπουλο, έντονο μίσος για τον πυρήνα της ζωής.

Το μίσος που απόδιωξε τον έρωτα στις σκοτεινές γωνιές και στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα- οι σιωπηλές αλλά αγωνιώ­δεις φρουδεύσεις- τα πικρά δάκρυα των νέων σε μοναχικά δωμάτια- οι σαδιστές που καταπολέμησαν την αλήθεια γιʼ αυτά τα ζητήματα, όπου κι αν προσπάθησε να διαπεράσει την ομίχλη- ο αρρωστημένος μορφασμός της πανούκλας στο πρόσωπο του συκοφάντη, όταν ακούει να γίνεται λόγος για έρωτα- ο χιτλερι­κός ή σταλινικός μυστικιστής, που νιώθει την ανάγκη να κόψει λαρύγγια μόλις γίνει μάρτυρας μιας γενετήσιας περίπτυξης

… τα ανόητα χάχανα στις αίθουσες των κινηματογράφων, όταν προ­βάλλεται το ζευγάρωμα πουλιών ή ψαριών το δέσιμο των χεριών του μωρού για να μην αγγίξει τα σεξουαλικά του όργανα, ο απελπισμένος αγώνας των καλών νέων για να μη μετατραπεί η ερωτική εμπειρία σε χυδαιότητα, εξ αιτίας της φρούδευσης, το μαρτύριο εκατομμυρίων προικισμένων εφήβων και νέων που μαθαίνουν την αλήθεια με συγκεχυμένο τρόπο, παγιδεύονται ανεπανόρθωτα, ανήμποροι, απελπισμένοι, και τρελαίνονται, για να υποστούν στη συνέχεια βασανιστήρια σε απάνθρωπα, τερα­τώδη ψυχιατρικά ιδρύματα, όπου οι σαδιστές της ψυχιατρικής τούς κόβουν το μετωπιαίο λωβό ή σκοτώνουν τη ζωντάνια τους με ηλεκτροσόκ- οι χιλιάδες των νεαρών αγοριών και κοριτσιών που γίνονται γκάνγκστερ, επειδή βλέπουν τη ζωή τους να χαραμίζεται, χωρίς να μπορούν να βρουν κάποια διέξοδο για τα φυσικά τους συναισθήματα.

1

Όλα αυτά, και πολλά άλλα, πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου κάποια νύχτα που δε μου ερχόταν ύπνος. Θα πετύχαινα; Η θα επικρατούσε η συγκινησιακή πανούκλα;

Την επόμενη εβδομάδα ξανασκέφτηκα πολλές φορές την κατάσταση. Το έργο είχε αναμφίβολα οδηγηθεί σε σοβαρή κρίση. Το πρόβλημα δεν ήταν η κρίση καθεαυτή, αλλά η δομική φύση της εχθρικής αντίδρασης που την έκανε απρόσιτη. Διάφο­ρες περιγραφές από συμμετέχοντες έδειχναν πως ένιωθαν ενο­χλημένοι. Δεν υπήρχε καμιά εξωτερική ένδειξη της πραγματι­κής εχθρότητας. Όλα φαίνονταν ήρεμα, αλλά ταυτόχρονα, όλοι ήξεραν πως κάτι αποφασιστικό θα συνέβαινε. Ανέλαβα να διαπεράσω το δομικό τείχος, έχοντας επίγνωση της μεγάλης μου ευθύνης. Η επιτυχία ή αποτυχία θα ήταν αποφασιστική για τις επερχόμενες γενιές. Μέσα στο δίλημμά μου, θυμήθηκα ένα απόσπασμα από τον Ντ. Χ. Λώρενς:

“Νιώθω μεγάλη πίκρα στην καρδιά μου, τούτη τη στιγμή, σαν να ʽ τανε προδότες — είναι προδότες. Προδίνουν την πραγματική αλήθεια. Έρχονται και με κάνουν να μιλάω, και το ευχαριστιούνται, τους δίνει μια αίσθηση βαθιάς ικανοποίησης. Και αυτό είναι όλο. Λες κι όσα λέω, άλλο σκοπό δεν έχουνε παρά να τους δίνουν ικανοποίηση, με τη νοστιμιά της προσωπικότητάς μου, σα να ʽμαι κανένα κέικ, κρασί, ή πουτίγκα. Ύστερα λένε πως, εγώ, ο Ντ. Χ. Λώρενς. είμαι θαυμάσιος, μια πολύτιμη προσωπικότητα, μόνο που αυτά που λέω είναι υπερβολές, φαντασιώσεις.

Λένε πως δεν μπορώ να σκεφτώ… Ό,τι είναι δυναμικό στον κόσμο, το μετατρέπουν σε μια αίσθηση, στην ικανοποίηση αυτού που είναι στατικό. Είναι στατικοί, στατικοί, στατικοί. Έρχονται και μου λένε, «είσαι υπέροχος, είσαι δυναμικός», κι ύστερα μου κλέβουν τη ζωή για να νιώσουν κάτι οι ίδιοι όλη μου την προσπάθεια, μιας ολόκληρης ζωής, την προδίνουν. Είναι σαν τον Ιούδα: κάνουν τα πάντα να γυρίζουν γύρω από το στατικό εαυτό τους, τα μετατρέπουν σε στατική μηδαμινότητα. Το αποτέλεσμα γιʼ αυτούς είναι μια αίσθηση ικανοποίησης, ένας ερεθισμός και για μένα, μια πραγματική αιμορραγία.”

Το παράπονο του Λώρενς πιάνει την ουσία αυτής της κρίσης. Έχοντας ξεγελαστεί από το θαυμασμό που είχαν για μένα εδώ και χρόνια, κατάλαβα πως αυτό που τραβούσε τους ανθρώπους κοντά μου, ήταν η «αίγλη» μου και η «ακτινοβολία της προσωπικότητάς» μου και όχι η υπόθεση που γιʼ αυτή αιμορράγησα με πολλούς τρόπους.

Εγώ ήθελα συνεργάτες, αγωνιστές, ερευνη­τές, ανθρώπους με γνώσεις. Και αυτό που έβρισκα ήταν ένα σωρό μυστικιστικά παράσιτα, που περίμεναν από μένα τη σωτη­ρία τους, την οργαστική ικανότητα, την ευτυχία στη ζωή, χωρίς να κάνουν τίποτα για να τα κερδίσουν και να τα εξασφαλίσουν. Έπρεπε να τους τα δώσω εγώ.

Οι πιο άσπονδοι εχθροί μου ήταν πάντα εκείνοι που γοητεύονταν από το έργο μου και από την υπόσχεση που έδινε για την ανθρωπότητα, αλλά όμως δεν είχαν την υπομονή, την αντοχή, τη γνώση ή το σθένος να το ζήσουν και να το συνεχίσουν. Έκανα ό,τι ήταν δυνατό για να απομα­κρύνω το μυστικιστή θαυμαστή, τον απογοητευμένο μελλοντικό εχθρό. Αυτή ακριβώς η βασανιστική εμπειρία ήταν που με ανάγκασε να δώσω προτεραιότητα στην αρχή της εργασίας, και όχι στην αρχή της φιλίας. Προσπαθούσα να μετατρέπω την ιδεολογική και μυστικιστική πίστη σε μένα, σε ανεξάρτητα, πρακτικά επιτεύγματα. Συνήθως δεν το πετύχαινα. Και αυτό ήταν ένα συνεχές πρόβλημα.

Οι περισσότεροι από τους συνεργάτες μου πίστευαν, πως γιʼ αυτό το πρόβλημα ευθύνονταν είτε η τεχνική των ερωτήσεων, είτε οι ιδιομορφίες κάθε συγκεκριμένης περίπτωσης. Μόνο ένας παιδαγωγός είπε διστακτικά πως το ακροατήριο ήταν «μαζεμέ­νο» και «παγωμένο». Παραθέτω εδώ τις σημειώσεις που κράτη­σα μετά τη συνάντηση:

1. Η μητέρα ήταν ειλικρινής και καλή, έσπασε το φράγμα.

2. Οι συγκεντρωμένοι πάγωναν όλο και περισσότερο, καθώς ξεπρόβαλε το θέμα της γενετησιότητας, ώσπου η μητέρα ένιωσε σύγχυση και υπερένταση.

3. Έγιναν προσπάθειες απʼ την αρχή να εκτραπεί η συζήτηση από το βασικό ζήτημα σε δευτερεύοντα και επιφανειακά πράγματα: στη μέθοδο των ερωτήσεων, στο ότι η διαδικασία είχε περι­στραφεί πάρα πολύ γύρω από τη μητέρα, στο ότι τα καθίσματα ήταν πολύ στενά, κλπ.

4. Κάθε επικοινωνία με το παιδί ήταν αδύνατη. Αρνιόταν να ξεντυθεί, και με το δίκιο του. Η ατμόσφαιρα ήταν παγωμένη.

5. Οι «άνθρωποι» συναντήθηκαν με τους «ειδικούς». Και αυτοί οι τελευταίοι, απέτυχαν.

6. Το δομικό μίσος εκτοξεύθηκε σαν ριπή πολυβόλου.

7. Θα ήταν απερισκεψία να αφήσει κανείς αυτούς τους παιδα­γωγούς να βγουν έξω στον κόσμο και να ασχοληθούν με την παιδική γενετησιότητα.

8. Για ένα διάστημα, δε θα έπρεπε να παρουσιαστούν άλλα παιδιά που βρίσκονταν στη γενετήσια φάση τους.

Ήταν ήδη ξεκάθαρο για μένα, εδώ και πολλά χρόνια, κάτι που η γενική του αναγνώριση πρόβαλλε σαν το πιο ουσιώδες έργο μας: συγκεκριμένα, ότι δεν μπορούσε να γίνει κανένα βήμα προς τη βασική προληπτική αγωγή, αν το δομικό μίσος, που υπάρχει γενικά στον ανθρώπινο χαρακτήρα, δεν μπορούσε να κατανοηθεί και να καθυποταχτεί.

Διαφορετικά, καθένας από τους συνεργάτες μου θα ήταν συνέχεια εκτεθειμένος σε ανυπολό­γιστους κινδύνους, και θα ήταν ανίκανος να προλάβει την καταστροφή. Ήταν επίσης ξεκάθαρο πως, για την ώρα, ήταν πολύ πιο σημαντικό να ξεπεράσουμε αυτό το τρομερό εμπόδιο, παρά να καθιδρύσουμε τους φυσικούς νόμους της αυτορρύθμισης. που είναι σχετικά απλοί στο χειρισμό τους.

Το ακροατήριο είχε τρομάξει από την ειλικρίνεια της μητέ­ρας. Γιʼ αυτό ακριβώς «είχαν ακούσει πάρα πολλά σχετικά με τη μητέρα». Τα καθίσματα ήταν πολύ στενά, γιατί αυτοί που κάθονταν σʼ αυτά είχαν νιώσει μια στενάχωρη νευρικότητα. Δεν κατόρθωσα να επικοινωνήσω με το παιδί, και το παιδί είχε αρνηθεί να συνεργαστεί, γιατί δεν μπορεί κανείς να λειτουργή­σει εύκολα, σύμφωνα με το φυσικό ρεύμα της ζωής, όταν υπάρχουν γύρω του άνθρωποι που τον αντιμετωπίζουν εχθρικά, απόμακροι, ψυχροί, «επικριτικοί», υπεροπτικοί, απρόσιτοι, που προσπαθούν να αποκρούσουν μέσα τους το άγχος και την αποστροφή, με μια κακά μεταμφιεσμένη εχθρότητα.

Τότε, αυτό που είναι ζωντανό, παγώνει, αποσύρεται στον εαυτό του, αρνεί­ται να φανερώσει τον ενδότερο πυρήνα του. Γιʼ άλλη μια φορά, γινόταν ολοφάνερο, γιατί ολόκληρος ο χώρος της γενετησιότητας — παιδικής, εφηβικής και ώριμης — περιβαλλόταν τόσο καιρό από μυστικότητα και είχε γίνει ταμπού. Το βαθύ μίσος κατά της οργονομίας, που διαρκώς αποκάλυπτε αυτές τις φυσι­κές λειτουργίες, ήταν λογικό μέσα σʼ αυτό το πλαίσιο του θωρακισμένου ανθρώπου. Το βάθος τού μίσους έμοιαζε απύθμε­νο.

Σʼ αυτό το σημείο αποφάσισα να θέσω ανοιχτά όλα αυτά τα ζητήματα, διακινδυνεύοντας την καταστροφή ολόκληρου του εγχειρήματος.

B

Η επόμενη συνάντηση άρχισε στις 19 Φεβρουαρίου 1950, μέσα σε μια τεταμένη ατμόσφαιρα. Όλοι καταλάβαιναν πως εκείνη η ημέρα θα ήταν αποφασιστική για τη συνέχιση της ύπαρξης της ερευνητικής ομάδας. Άρχισα επισημαίνοντας τους λόγους που αναγκάστηκα να περιμένω πάνω από δέκα χρόνια, για να συγκαλέσω τους συνεργάτες μου γιʼ αυτό το κοινωνικό έργο, παρά τα πολυάριθμα παράπονα ότι δεν είχα κάνει τίποτα στον τομέα της πρακτικής κοινωνιολογίας, από τότε που είχα έρθει στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η διστακτικότητά μου βασιζό­ταν στην πεποίθηση ότι δεν είχε βρεθεί τρόπος για να αντιμετω­πιστεί ο δομικός φόβος και το μίσος για τις λειτουργίες της ζωής, ακόμα και από τη μεριά των πιο ειδικευμένων και αφοσιω­μένων συνεργατών μου στον τομέα της οργονομίας.

Επίσης, όποτε επισήμαινα κάποια εκδήλωση αυτού του μίσους, ο κόσμος το θεοιρούσε παραξενιά, υπερβολή, προσωπική ιδιοτροπία ή προκατάληψη. Για παράδειγμα, όταν είχα επισημάνει στους σπουδαστές μου πως η επίθεση της Μπρέιντι, στο περιοδικό Harpcrʼs([1]) ήταν ερυθροφασιστική λασπολογία. δεν με πίστεψαν. Όπως δε με πίστεψαν και όταν αυτή η επίθεση συνεχίστηκε πιο ανοιχτά, στην εφημερίδα του τότε συνοδοιπόρου Γουάλλας, The New Republic (*)

Όταν επισήμαινα επανειλημμένα το βαθύ μίσος των φασιστών για την αρχή της ζωής, ο κόσμος σκεφτόταν πως ένιωθα απέχθεια για τους ερυθροφασίστες. Αρνι­όνταν όλοι τους να δουν τη σχέση ανάμεσα στη γενική πολιτική πανούκλα και το ατομικό δομικό μίσος, που γίνεται προσιτό στην ιατρική έρευνα.

Όταν ένας βιοψυχίατρος με τη δική μου πείρα δείχνει, δεκάδες χρόνια τώρα, ότι αυτό που λέμε συγκινησιακή πανού­κλα είναι κάτι που υπάρχει μέσα στη δομή κάθε παιδαγωγού, γονέα, γιατρού, κλπ., δεν μπορεί να αγνοείται ατιμωρητί.

Χρό­νια τώρα προειδοποιούσα τον κόσμο να μην τριγυρνά από εδώ και από εκεί, κάνοντας προπαγάνδα για τη σεξουαλική οικονο­μία και τη θεωρία του οργασμού. Ο πρώτος τους στόχος θα έπρεπε να ήταν να γίνουν γνώστες, απόλυτοι γνώστες, του βάθους και της πολυπλοκότητας της ανθρώπινης αθλιότητας. Τα κίνητρα του θαυμασμού των επιτευγμάτων μου σπάνια ήταν ορθολογικά.

Οι άνθρωποι σαγηνεύονταν από αυτό που νόμιζαν για επίγειο παράδεισο χωρίς καμιά προσπάθεια για να τον κερδίσουν από την «οργαστική ικανότητα» που θα τους παρεχό­ταν, δίχως να χρειαστεί να αλλάξουν στο παραμικρό τον τρόπο ζωής και σκέψης τους- από το «μεγάλο αρχηγό», που επί τέλους είχε δώσει την απάντηση στους κάθε είδους φασίστες, μαύρους, κόκκινους ή άσπρους.

Μα όταν ο φασισμός σήκωσε το απαίσιο κεφάλι του, ακριβώς κάτω από τη μύτη του «ραϊχικού» θαυμα­στή, εκείνος αρνήθηκε με πείσμα να το δει. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ήταν επιβεβλημένο να μην ηγηθώ κανενός, αν ήθελα να κάνω κάτι στον ωκεανό της ανθρώπινης αθλιότητας.

Μίλησα στους συνεργάτες μου γιʼ αυτή την απελπισμένη μου πάλη ενάντια στις μυστικιστικές προσδοκίες που με έπνιγαν, και στους κινδύνους που εγκυμονούσαν οι αναπόφευκτες απογοη­τεύσεις που επακολούθησαν. Τους προειδοποίησα πως αν δεν μάθαιναν να υποφέρουν από και για τους παιδαγωγικούς τους στόχους, δε θα κατακτούσαν την πίστη και τη συγκινησιακή δύναμη για να αντέξουν στα βαριά πλήγματα που μπορεί να τους δώσει η συγκινησιακή πανούκλα. Όταν η αλήθεια για τη συγκινησιακή αθλιότητα δεν έχει διεισδύσει πουθενά, όταν δολοφονείται κάθε φορά που προσπαθεί να ακουστεί, οι δυνά­μεις που την αντιστρατεύονται πρέπει να είναι πανίσχυρες.

Επομένως, η αφέλεια ήταν επικίνδυνη. Είναι αλήθεια, τους είπα, πως θα μπορούσα να τους κάνω να φωνάξουν, «Ζήτω ο Ράιχ», με όλη τη δύναμη της φωνής τους. Αλλά αυτό δε θα βοηθούσε κανένα παιδί, σε κανένα του πρόβλημα. Ήθελα ανεξάρτητους συνεργάτες, που να ξέρουν τι κάνουν, να μη δειλιάζουν μπροστά στις πρώτες ενδείξεις αποδοκιμασίας κάποιας «αυθεντίας», να είναι πρόθυμοι να εγκαταλείψουν τις κοινωνικές ή προσωπικές διασυνδέσεις τους, αν αυτές οι υποχρεώσεις βρίσκονταν σε αντίφαση με τα παιδαγωγικά και ιατρικά τους καθήκοντα.

Τους είπα, επίσης, πως δε μʼ ενδιέφερε να είμαι αρχηγός μιας ομάδας ή ενός συλλόγου, αν αυτή η ομάδα ή ο σύλλογος δεν είχε σαν συγκεκριμένο σκοπό και έργο του την πάλη κατά της συγκινησι­ακής πανούκλας. Είχα αρκετά πράγματα να κάνω, και δε φιλοδο­ξούσα καθόλου να γίνω επίσημος ηγέτης. Ούτε και μʼ ενδιέφερε καθόλου η κοινή αναγνώριση ή οι όποιες τιμές- δεν άξιζαν πολλά πράγματα, αν δεν ήταν βασισμένες σε πραγματικά επιτεύ­γματα. Είχα θυσιάσει τρεις φορές τους οικογενειακούς μου δεσμούς, για να μπορέσω να συνεχίσω το δρόμο που είχα διαλέξει. Και, βέβαια, δε θα εγκατέλειπα αυτό το δρόμο για χάρη μερικών περαστικών σπουδαστών ή συνεργατών.

Τους είπα ότι θα έπρεπε να παραιτηθούν από αυτό το έργο, αν δεν μπορούσαν να προσαρμοστούν στις αργές, κοπιαστικές προσπάθειες που χρειάζονταν, χωρίς να περιμένουν καμιά επι­βράβευση. Θα έπρεπε να πάψουν να προσκολλούνται στη λαθε­μένη κοινή γνώμη. Θα έπρεπε επίσης, να αντιμετωπίζουν κριτι­κά τα συνηθισμένα καμώματα στο χώρο της ανατροφής των παιδιών. Αυτή δεν ήταν δουλειά για έντρομους ή αβρούς ακαδη­μαϊκούς. Είναι το δυσκολότερο έργο που ανέλαβαν ποτέ γιατροί ή παιδαγωγοί. Και τελευταίο, αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, θα έπρεπε να μάθουν να αντιμετωπίζουν τη θωράκιση των παιδιών από τις αρχές της.

D

Η Θωράκιση στο Νεογέννητο Μωρό: Υποθέτουμε ότι με τη γέννηση του μωρού, αναδύεται μέσα από τη μήτρα ένα αστρέβλωτο και πολύ εύπλαστο βιοενεργειακό σύστημα και από εκεί και πέρα, δέχεται ένα πλήθος επιδράσεων από το περιβάλλον, που αρχίζουν να διαμορφώνουν τον ειδικό τρόπο αντίδρασης του μωρού στην ηδονή και στη λύπη. Παρʼ όλο που οι προγεννητικές βλάβες

Σχετικά Κείμενα

Ηλιας του 16ου. Παραβατικότητα, μικρομεσαιοι, αστυνομικοί.

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

Ολη η Ελλάδα έχει δει τον Ηλία του 16ου καμιά δεκαρία φορές, στην αριστουργηματική πρώτη έκδοση. Θα αναλύσουμε γιατί η ταινία αυτή,ενω σε μια πρώτη α…

Robocop: ο «μπάτσος» του νεοφιλελευθερισμού

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Όταν κυκλοφόρησε, πριν από 30 χρόνια, χαρακτηρίστηκε σαν ακόμη μια χολιγουντιανή φούσκα. Φέτος, που ο αμερικανικός κινηματογράφος ζει στους απελπιστικ…

Άλλα από Ράιχ Βίλχελμ

«Για όλα φταίνε οι Εβραίοι», λες

Δευτέρα, 03 Ιουνίου 2013

resized

«Για όλα φταίνε οι Εβραίοι», λες. «Τι είναι ο Εβραίος;» σε ρωτώ. «Κάποιος που στις φλέβες του κυλάει εβραϊκό αίμα», απαντάς. «Και πώς ξεχωρίζεις τ…

Η προκατάληψη στα άτομα

Σάββατο, 15 Ιουνίου 2013

resized

Στην περίπτωση του ατόμου που νοσεί από συγκινησιακή πανούκλα το συμπέρασμα είναι προκατασκευασμένο και προϋπάρχει πάντοτε πριν αρχίσει η διαδικασία τ…

Πρόλογος για το Άκου Ανθρωπάκο

Παρασκευή, 16 Αύγουστου 2013

resized

…Έτσι ήταν πάντα τα πράγματα. Είναι καιρός πια οι άνθρωποι νʼ αρχίσουν να γίνονται σκληροί, όπου χρειάζεται σκληρότητα, στη μάχη για την προστασ…