Mε σκοτώνουν οι φωτογραφίες με τα παπούτσια των προσφύγων.
Πιστεύω ότι τα παπούτσια μας είναι το μόνο κομμάτι του ρουχισμού μας που κουβαλά το πόνο μας,το βάρος μας.
Τα στραβοπατημένα παπούτσια μιας εργάτριας,τα στραπατσαρισμένα αθλητικά ενός έφηβου εξεγερμένου.
Χρόνια πολλά παρατηρώ τα έρημα παπούτσια στις λεωφόρους μετά τις διαδηλώσεις,εγκαταλελειμμένα απ τους ιδιοκτήτες τους που έτρεξαν να σωθούν και τα έχασαν,μονά ή με παρέα.
Ο δρόμος της προσφυγιάς είναι σπαρμένος από παπούτσια,μοναχικα,παρατημένα,σαβαραλιασμένα,με όλη τη σκόνη και τη κούραση του κόσμου επάνω τους.
Παπούτσια πνιγμένων που στολίζουν παραλίες της Μεσογείου,παπούτσια δίπλα σε ράγες τραίνων που έβγαλαν και δεν πρόλαβαν να ξαναβάλουν καταδιωκόμενοι εκεί οι πρόσφυγες.
Τα παπούτσια του κόσμου.
Γεμάτα απ την πίκρα και την απανθρωπιά του πλανήτη.
Τα βλέπεις και δεν χρειάζεται μετάφραση η αρχαιοελληνική λέξη
"τάλας"